رسیدن به نصف النهار:۱۹آذر            مساحت:۴۴۱درجه ی مربع

حمل دومین صورت فلکی از نظر کوچکی در دایره البروج است که فقط دارای سه ستاره ی اصلی بی زرق و برق به صورت مثلثی مختلف الاضلاع می باشد.این صورت فلکی پیوندی با افسانه ها به اساطیر باستانی دارد. یکی از این مدارک تاریخی این است که مبنای آغاز بهار موقعی بوده که خورشید در این صورت فلکی استقرار داشته است البته به علت پدیده ی حرکت تقدیمی زمین در زمان حال خورشید در لحظه ی اعتدال بهاری در صورت فلکی مجاور آن یعنی حوت است.

ستاره ها: آلفای حوت به نام رشا در عربی به معنی«گره» است زیرا این ستاره دو ماهی را در این نقطه به هم وصل می نماید. طیف آنa2v قدرت۳.۹ و در فاصله ی ۹۸ سال نوری تا زمین قرار گرفته است.

اجرام عمقی  آسمان: m74 یک کهکشان زیبای قدرنهم است که در چند درجه ای شمال شرقی ستاره ی اتای حوت در بخش شرقی صورت فلکی مذکور قرار گرفته است.

همونطور که می دونید امشب شب یری ما هم دوست داشتیم برای شما یه مطلب در این مورد بزاریم

شب یوری نام مراسمی است که همه ساله در نقاط مختلف دنیا برگزار می شود و هدف آن جلب توجه مردم به فضا و ماموریت های فضایی و اولین سفر انسان به فضا است.

اولین «شب یوری» در سال 2001 میلادی به همت سه منجم آماتور لورتا هیدالگو ، جرج ت وایت ساید  و تریش گارنر برگزار شد و امروزه در بیشتر کشورهای دنیا مراسم شب یوری برگزار می شود. چند سالی است که توجه منجمان ایرانی هم به شب یوری جالب شده و در کنار مراسمی که برای  روز و هفته ی فضا برگزار می شود، شب یوری نیز به یکی از پرطرفدارترین مراسم نجومی در کشور تبدیل شده.

45 سال پیش در 12 آوریل 1961 زمانی که غرش مهیب موتورهای قدرتمند راکت وستک1 سرتاسر پایگاه فضایی بایکنور را در می نوردید، عصر جدیدی در تاریخ بشر آغاز شد. یوری گاگارین سرنشین خوشبخت این فضاپیمای تاریخی اولین بشری بود که به فضا سفر کرد. مدار گرد حامل اولین و معروفترین فضانورد جهان پس از آن که108دقیقه با سرعت27400کیلومتر در ساعت یک بار زمین را دور زد وبه سلامت به زمین برگشت و افتخاری بی نظیر را برای خود و کشورش به ارمغان آورد

سلام به همه ی دوستان کهکشونی عزیز

نوروزتان مبارک امیدواریم سالی پر از شادی و موفقیت داشته باشید البته ببخشید دیر شده ها!

امروز می خوایم یک مطلب کوتاه در مورد شهابوارها بزاریم که خیلی جالبه

شهابوارها                  meteorite

شهابوارها معمولا اجسام جامد ریزی (به اندازه ی ته سنجاق) اند که در فضا حرکت می کنند. گهگاه گروهی از شهابوارها جذب زمین شده به دام جو زمین می افتند. گرمایی که در این برخورد ایجاد می شود جسم را می سوزاند، غبار حاصل ازاین سوختن به زمین سقوط می کند. هر ساله صدها تن غبار شخانه ای بر سطح زمین می نشیند. در موارد نادر شهابوارهای بزرگتر ، قبل از آن که کاملا بسوزند ، به سطح زمین می رسند. پدیده ی نوری ای که از ورود شهابوارها به جو زمین نتیجه می شود شخانه یا «تیر شهاب» نامیده می شود که درخشش آن ممکن است چند ثانیه دوام آورد.